Jet Airliner…

Aaaah…? Wil iemand mij sponsoren?
Zag onderstaande foto in de Villa d’Arte van (ik geloof) december.
Liefde op het eerste gezicht. En ook op ‘t tweede en derde.
Na wat heen-en-weer-mails met de fotograaf -Josef Hoflehner- (een Oostenrijker!!!;) bleek dat deze foto in 50×50, 100×100 en 150×150 cm te koop is voor het luttele bedrag van respectievelijk 2500-5000of 7500 euro. Speciale inkt, een kader en signature inbegrepen.
Oeps…
Vandaag de dag hangt de prachtige foto uit het magazine met een rafelige scheurrand aan mijn muur, concurrerend onder m’n oude spitzen.
Bekijk ook eens de rest van deze serie op: http://www.josefhoflehner.com/jetairliner.html

The show continues…

Jazeker. Terwijl ik in de middag nog snel snotterend naar de apotheek fietste voor medicijnen, ben ik daarna weer naar school gegaan voor meteo. En in de late middag traditiegetrouw gaan sporten. Er gaat hier nauwelijks een dag voorbij waarop mijn aanstaande buddy en ik (vergezeld van gloedjenieuwe strakke sporttas, bless Sinterklaas) niet gaan sporten.
Toch vond mijn lijf de door mij geplande woeste aanval op crosstrainer minder plezant. Ik zweette al bij aanvang en -jullie mij kennende- liep ik er bijzonder look-a-like waterval bij.
Ook de pilates en haltersessie werd een killerstrijd en na drie kwartier apathisch voor me uit staren met loopneus begeef ik mij naar de kleedkamer. Ben een beetje wit. Met rode neus. Met van die velletjes eronder van ‘t schuren der aanbieding-zakdoekjes.

In de avond vind ik mezelf vervolgens met ramen wagenwijd open studerend op de koude vloer. Tapijtje opzij geschoven, om ‘t maar zo fris mogelijk te krijgen. En dat ziet eruit als koorts. Dan besluit ik een kaartje via internet te boeken -m’n laatste geld…snif- naar Jor thuis. Heb alleen geen vervoer naar het station. Ik klop aan bij m’n aanstaande buddy. En dan de magische woorden:
‘Zooooheee… zal ik jou effe naar het station rijden ofzoow?”
Ik val ‘m bijna om z’n nek van blijdschap, ware het niet zo dat ik deze zin ook zonder het woord ‘blijdschap’ zou hebben kunnen uitvoeren op dat moment.
Twee uur en drie kwartier hobbeldebobbel ik met een tas vol boeken en aantekeningen maar ZONDER ondergoed, sokken en toilettas naar huis. De prioriteit blijkt zelfs met koortshoofd overduidelijk school te hebben. Da’s pas ziek.

MAAAR…. WE’RE BACK!!!!!!
En hoe!! Keihard aan het leren voor de toelatingsexamens over anderhalve week! Daarna een weekje ‘vrij’ om te studeren voor de CBR examens die de week daarop weer volgen. En dan zitten er alweer 5 maanden op! En het eerste blok!
En wanneer je dan opstaat met een verrukkelijke kerosine damp in je kamer, en het gebulder van twee dikke motoren, dan is ‘t weer volkomen duidelijk… ik heb hier iets te doen… Ik ga die spierpijn kont van mij in de cockpit krijgen.

Nu eerst Airlaw, Airframes & Systems/Powerplant/Electrics, Aerodynamica en Meteo inkoppen. En hard! Op naar blok 2!!

Show must go on!

Gisterenavond had ik al zo’n idee…. ‘dit gaat ‘m niet worden’…..
En jawel, vanochtend was daar de verstopte neus, de zere keel, het veel te warme hoofd en de onverklaarbare behoefte naar veel ramen open… De eerste verkoudheid 2010 is door mijn antistoffensysteem volledig toegelaten.

Geaccepteerd is zij echter niet door mij. Soms hebben mijn lijf en ikzelf daar een meningsverschil over. Mijn lijf vindt dit klaarblijkelijk de ideale periode om me een of ander ranzig virus aan te smeren. Hoewel ik een hoop van mijzelf kan hebben, vind ik dit een minder goed idee. Ik moet namelijk over -help- 2,5 week de toelatingsexamens in. En daarvoor moet ik fit zijn.
Elke dag in de sportschool, goede conditie, verhoogde concentratie, alles voor een fijn cijfer straks.

Vandaag meteo les. Ik heb -bij gebrek aan beter- velletjes WC papier met daarop blauwe hondjes meegenomen. Na een half uur snuiven en niezen zijn ze op, en volg ik de les verder zonder aantekeningen te maken. Het voorover hangen bezorgt me watervallen snot. Na het tweede uur wint mijn lijf dan toch en meld ik me ziek.
Met traanogen op de fiets door de kou naar de drogist. Kleenex (2 halen 1 betalen, joepie!), neusspray, antikeelpijnpillen, en aspirine. Ik gun mezelf vervolgens thuis weer een uurtje bed.
Na een half uur wordt dat toch maar -schuldgevoel- doorlezen van aerodynamica. Nog een half uur later hoor ik mijn klasgenoten van hun communications les terug komen en weer wat later sta ik mezelf weer in mijn uniform te hijsen. Ik kan dat niet, ziek zijn. Twee aspirines, een neus-shot en een flinke teug koffie verder zit ik weer in m’n vervolg les van meteo. M’n docent kijkt me verbaasd aan. ‘Had niet gedacht dat mijn ‘beterschap’ zo snel zou werken!’
De balsem-Kleenexjes in m’n neus voorkomen de watervallen en ik ben weer back on track. Nog een half uurtje te gaan…

Griep versus saus…

Lees onderstaand bericht (ANP luchtvaartnieuws.nl

‘Luchthavenscanners zien Mexicaanse saus als explosief’

10-01-2010
“MEXICO-STAD – Een traditionele Mexicaanse saus, de mole, een mix van kruiden en pepers, wordt door een aantal scanners op luchthavens aangezien voor explosieven. Dit hebben luchtvaartautoriteiten zondag (10 januari) in Mexico bevestigd.
Bepaalde scanners identificeren mole en bepaalde pepermuntjes als explosieven. Het gaat niet alleen om apparaten in Mexico maar in heel de wereld, aldus een Mexicaanse onderzoeker die niet geïdentificeerd wilde worden.
Het Mexicaanse dagblad Reforma berichtte zondag dat het onlangs op vluchten naar de VS al vier keer is voorgekomen dat mole door een scanner voor explosieven werd aangezien. (…)  Relatief weinig mensen gaan met mole het vliegtuig in. Het is een mengsel met een bijna prehistorische oorsprong dat tot de meest essentiële onderdelen van de Mexicaanse keuken behoort”.

Tja… En waar ligt dan de grens?
Geen full body scans, (waar menig steward en stewardess al rustig 2,5 jaar aan gewend is), maar wel explosieven in de kist, of wel full body scans maar dan weer met de nodige mensen die van mening zijn dat hun ‘recht van privacy’ geschonden wordt?!

Lastiglastig. Feit blijft dat men meer te weten komt over een betreffende persoon middels IP-adres gekoppeld aan openbare sites als Hyves en Facebook. Blijkbaar is “bloot” een van groter privaat belang dan op Hyves vermelden wanneer iemand “lekker wintersporten is van 3 januari tot en met 18 januari”.

Uit ervaring: je stapt een bodyscan binnen – armen omhoog – even blijven staan met wat gezoem en getik – naar buiten stappen – wachten bij de beveiliger – en al dan niet een extra fouillering of wel (in extreme gevallen) aanhouding en nadere screening.
De beveiliger aan de andere kant van de bodyscan ziet niets. Hij of zij krijgt enkel te horen JA of NEE van een anoniem iemand die de scans bekijkt.
Maar ik spreek mijn onrust uit: men wil de bodyscan gaan automatiseren met een computer die het werk van de anonieme persoon overneemt. Ziet een computer niets over het hoofd? En waarin zou een computer het menselijk oog kunnen overtuigen van een explosieve stof? Of is een mens ‘onderhevig aan externe factoren’ die zouden kunnen leiden tot afleiding en vermoeidheid – en dus fouten?
Hmzzz…. blijft een lastig verhaal. Zeker wanneer je denkt aan de slapende terrorist aan boord van sommige vliegtuigen. Die enkel procedures observeren en onderzoeken.

Mijn simpel fruitmesje -voor crew maaltijden aan boord- (in alle onschuld meegenomen) werd lange tijd niet ontdekt. Mijn nagellak echter wel. Ik stop de volgende keer mijn potje Mexicaanse saus maar netjes in een sealbag….

Puisten en bewijsdrang…

Zo… dat was me weer eens een nachtje vannacht.
Normaliter ben ik gewend aan het feit dat men (mijn gang-bewoners) VOOR school en NA school erg ADHD is. Na school moet alle opgekropte energie die lieftallig bewaard is tijdens de les er heel hard uit. Meestal middels een fijn deadmetal of hardcore ‘liedje’.
Prima.
Ik ben ook gewend geraakt aan het feit dat ik met oordoppen in moet studeren.
Prima. (lekker warm ook).
Ook ben ik gewend geraakt aan de sneeuw hier, die in de nodige sneeuwballen resulteert die graag in mijn nek willen plaatsnemen.
Prima. (aldus mijn klasgenoten).

Geen probleem.

Waar ik alleen niet zo goed mee om kan gaan is de extreme onverschilligheid en arrogantie die enkele ‘oudere jaars’ (hooguit een half jaar tot anderhalf jaar verder met de opleiding) als nieuwe eigenschap zichzelf willen opleggen.
Wellicht om aan het ‘plaatje-student-KLS’ te voldoen? Wel top hoor, om op die manier een ‘eigen’ menig te vormen. Zes puisten meer en zes maanden verder en ze staan voor je en proberen je met hun 19 jaar te verpletteren.
Ik heb vannacht een record aantal minuten van (3×60) = 180 geslapen. Er is een sneeuwbal binnen gevlogen (notabene via m’n raam en luxaflex), ik heb een stofzuiger onder m’n deurklink aangetroffen, er werd lallend geschreeuwd, en ben vervolgens een uur lang wakker gehouden met een (erg slechte) muziek-keuze via telefoons. (tegen de deuren geplakt…).
Niet prima.

Maar goed, ik ben ook de kwaadste niet. Ze zullen er wel een reden voor hebben. En dat is meestal bewijsdrang. Bovendien blijven meisjes blijkbaar erg interessant op de campus. Hoewel alle meisjes hier een ongeveer gelijke ‘woordenschat en vocabulair’ hebben als menig man op de KLS, en ze ook net zo bruut, lomp en brutaal kunnen zijn. Ik denk alleen dat de meisjes hier over het algemeen wel wat van hun carriere willen maken.
En ook heus niet alle mannen hiero. Enkel voor diegenen die zich nu stilzwijgend aangesproken voelen. Mocht dat lef eventueel daarzijn. Ach. Misschien houdt dat ook wel het evenwicht.

En laten we het daar juist over hebben bij Principles of Flight!! Stability! En voor maandag een progressietoets Radio Navigatie.
Gisteren zijn we begonnen met het nieuwe vak Human Performance and Limitations – beetje herhaling en verdieping wat in de initial van destijds de KLC en bij Amsterdam Airlines werd gegeven. Wat voor iets abnormaals is ‘vliegen’ voor de mens, en wat zijn de gevolgen daarvan? En hoe communiceer je met je cabine crew? Ook wel crew resource management. I like!!

In de kerstvakantie -tussen verhuizen en IKEA’s en Hornbach’s met Jor door- heb ik nog een beetje kunnen leren. Vanavond en morgen en in het weekend gaat het feest verder. Volgende week weer sporten. Thank God zijn er maar 3 oliebollen in 2009 doorheen gegaan, dus hoef ik niet al te veel van m’n dijen af te bikken.

Yeah! We’re back on track! Of wellicht beter…. heading?!